Ένα μακρύ παγκάκι τοποθετείται κατά μήκος του χείλους του προσκηνίου, επαναπροσδιορίζοντας τη σκηνή ως έναν στενό, γραμμικό χώρο. Κατά μήκος αυτής της γραμμής, πέντε ερμηνευτές κινούνται μέσα από σχολαστικά συντεθειμένες εικόνες. Κάθονται, στέκονται, ξαπλώνουν, αφήνουν το σώμα τους να γείρει. Κινούνται ανάμεσα στην ανάπαυση, την προσμονή και την παρατήρηση, διατηρώντας μια διαρκή ένταση καθώς εξελίσσεται η δράση τους.

Ένα ηχητικό τοπίο από ανθρώπινες φωνές κινείται παράλληλα μαζί τους· ο λόγος μετατοπίζεται σε τόνο, ρυθμό και συναίσθημα, μεταφέροντας ένα συναισθηματικό φορτίο που υπερβαίνει το νόημα των λέξεων. Οι εικόνες σχηματίζονται και διαλύονται μέσα από ανεπαίσθητες μετατοπίσεις, ενώ η ακινησία γίνεται μια συνθήκη που διαμορφώνεται μέσα από τη διάρκεια.

Το παγκάκι λειτουργεί ως στήριγμα, ως μέσο έκθεσης και ως πλαίσιο, τοποθετώντας τους ερμηνευτές ακριβώς απέναντι από το κοινό. Εκείνοι και εμείς, καθισμένοι σε παράλληλη διάταξη. Μια σιωπηλή ανταλλαγή προσοχής, διάρκειας και αντίληψης.

Η performance της Μαρίας Χασάπη, Us, πραγματοποιείται με την υποστήριξη του ΝΕΟΝ μέσω του ετήσιου Προγράμματος Χορηγιών.