Ο ήχος ανθρώπων που μιλούν γεμίζει σιγά-σιγά την αίθουσα.

Στο χείλος του προσκηνίου, παράλληλα με το κοινό, πέντε ερμηνευτές είναι τοποθετημένοι σε ένα μακρύ παγκάκι. Το φως απομονώνει αυτή την περιοχή, επαναπροσδιορίζοντας τη σκηνή ως έναν στενό, γραμμικό χώρο. Κατά μήκος αυτής της γραμμής, οι ερμηνευτές κινούνται μέσα από μια αλληλουχία συγκροτημένων δράσεων. Κάθονται, στέκονται, ξαπλώνουν, αφήνουν το σώμα τους να γείρει.

Το παγκάκι λειτουργεί ως στήριγμα, ως μέσο έκθεσης και ως πλαίσιο. Αντλώντας από την ιδιαίτερη γλώσσα της Χασάπη πάνω στην στατικότητα, την επιβράδυνση, την ακρίβεια και τη γλυπτική σωματικότητα, το Us αντιμετωπίζει τον χρόνο ως υλικό και την παρουσία ως μια ενεργή, διαρκή κατάσταση, την οποία διαπραγματεύεται στιγμή προς στιγμή.

Ανάμεσα σε στιγμές ανάπαυσης και παρατήρησης, οι ερμηνευτές διατηρούν μια συνεχή ένταση μέσα στην εξέλιξη της δράσης τους, τόσο ως μεμονωμένες παρουσίες όσο και ως σύνολο. Κάθε δράση επηρεάζει τον διπλανό τους, μεταφέροντας την κίνηση από τον έναν στον άλλο.

Τοποθετημένοι απέναντι από το κοινό. Εκείνοι και εμείς. Καθισμένοι σε παράλληλη διάταξη. Μια σιωπηλή ανταλλαγή προσοχής, διάρκειας και αντίληψης.

Η perfomance της Μαρίας Χασάπη, Us πραγματοποιείται με την υποστήριξη του ΝΕΟΝ μέσω του ετήσιου Προγράμματος Χορηγιών.